Een volle dag en de finish

15-11-2019 | 00:53

Na een vroeg ontbijt, terwijl de nevel nog optrekt en de bergen zich steeds meer laten zien, vertrekken we naar het noorden met de bus. Vlakbij de Chinese grens zullen we, in een door de overheid zeer beveiligd gebied vanwege mensensmokkel, onze sponsorkindjes ontmoeten en op bezoek gaan bij een project. Strava en je locatiegegevens mogen vandaag niet gebruikt worden. Het is een volle dag, waarna we nog zo'n 13 km fietsen om bij de echte finish aan te komen. Qua fietsen dus verwaarloosbaar, maar qua inhoud is dit natuurlijk waar we het allemaal voor doen!

Het wordt een bijzondere dag. Terwijl we naar de sponsorkindjes toerijden, die allemaal met één van hun ouders bij elkaar gekomen zijn bij een community center, hebben sommigen even het gevoel dat we als een soort meervoudige Sinterklaas met pakjes naar ze toe gaan. Gelukkig blijkt dat later niet zo te voelen! De dag is strak geregisseerd. Als we aankomen, hebben we een welkom van Quin, Communicatiemanager van het Plan kantoor en van een overheidsfunctionaris van de provincie, die zelf ook tot een minderheidsgroep behoort. Een paar puntjes uit Quins presentatie:

- Ha Giang heeft 820,000 inwoners, waarvan 29.7% onder de armoedegrens leeft (moet rondkomen van minder dan $1.02 per dag).
- Ha Giang is opgedeeld in 2 districten. Wij zijn in Hoang Su Phi district, met 13,353 huishoudens (ruim 65000 personen). Het district is opgedeeld in 25 communities, daarvan Plan in 5 actief.
- Met een high poverty rate van 52% is de situatie hier het meest schrijnend: 39% leeft onder de armoedegrens.
- 35% Van de kinderen loopt achter qua groei, en 23% is underweight
- Hygiëne: 20% open defecation, 41% heeft geen latrine...
- Ha Giang is een uitgestrekte provincie en kinderen in het noorden moeten vaak 2-3 uur lopen naar school, daarom zorgt Plan ook voor boarding schools.

De programma's van Plan:
- Inclusive education (bijv zorgen dat alle etnische minderheden ook goed mee kunnen komen)
- Water, sanitation & health (bijv helpen met en zorgen voor voeding voor de eerste 1000 dagen van het leven van een kind, en het zorgen voor wc's en schoon water bij elke school)
- Climate change adaptation (bijv boeren helpen zich aan te passen aan het veranderende klimaat)
- Child protection (bijv girls clubs, waar meisjes o.a. leren over de gevolgen van kindhuwelijken of, als ze al zwanger zijn, leren zorgen voor een kind)

Als ik dit allemaal hoor, ben ik zó blij dat ik geld voor opgehaald heb voor het werk van Plan!

Na de presentatie doen we eerst een paar spelletjes met z'n allen met de sponsorkinderen en de vrijwilligers die als tolk optreden tijdens het ontmoetingsmoment. Daarna heb je even tijd alleen met elkaar. Hue is erg verlegen als ik haar ontmoet, en ook haar vader is zichtbaar onder de indruk van alles. Begrijpelijk! Ik stel een paar vragen aan de vader van Hue, maar begin ondertussen ook met het inkleuren van een kleurplaat. Hue doet mee en samen maken we een hele kleurige koe. Hue wil elke keer met links gaan kleuren, maar dat mag niet. In Vietnam moet je met rechts leren schrijven...

Ik geef Hue een paar cadeautjes: 4 op een rij, stoepkrijt en stuiterballen. De stuiterballen zijn meteen een hit: we stuiteren samen buiten wat af en ze ontdooit nu echt. Ze heeft een schitterende lach. Na ook met een strandbal overgegooid te hebben, ziet Hue bellenblaas liggen. Daar hebben we enorme lol mee en ze begint nu zelfs te giechelen. Ik word op slag verliefd; wát een schatje!

We lunchen even verderop met de tolken (weer heerlijk!) en 's middags gaan we naar een project: een kinderclub over kindhuwelijken. Wat goed dat hier ook jongens bij betrokken worden!! We denken in groepjes na over de reden om voordat je 18 wordt, te trouwen, en de kinderen voeren een toneelstukje op over zwanger worden, moeten trouwen en de gevolgen daarvan. Het is heel informatief en ondertussen leer ik ook meteen in het Vietnamees te tellen van 1 tot 5 :)

Na het projectbezoek fietsen we de laatste kilometers naar de finish. Die voelt in eerste instantie wat gemaakt; gister hebben we immers een behoorlijke beklimming gehad en voelden we ons trots op onze prestatie. Maar nadat iedereen elkaar een dikke knuffel heeft gegeven en we geproost hebben met een biertje, gaat het gevoel wat meer leven. Deze fantastische fietsreis is tot een einde gekomen. Gek hoor, en tegelijkertijd voel je de ontspanning bij iedereen... Morgen terug naar Hanoi en dan is het tijd voor een feestje!