Fietsen om kindhuwelijken tegen te gaan

Saskia Post
Qr
van totaal € 4.000 (126%)

Wereldwijd trouwen elk jaar zo'n 12 miljoen meisjes voor hun 18e. Dit is 1 op de 5 meisjes. In de noordelijke provincies van Vietnam waar Cycle for plan aan bijdraagt trouwt 44% voor haar 18e waarvan de meeste zelfs voor hun 15e!

Al heel lang heb ik de wens om iets actiefs te ondernemen voor een goed doel. Eens iets meer te doen dan zomaar geld in de collectebus te stoppen. Toen Cycle for Plan op mijn pad kwam kreeg ik het niet meer uit mijn hoofd. Was dit dan hetgeen wat ik wilde doen? Ja! Dit is wat ik wil doen. Zelf heb ik een dochtertje van 6 jaar. Ik zou er niet aan moeten denken haar over 7 jaar al te zien trouwen en kinderen krijgen. Gelukkig leven wij in een land waar dat niet nodig is en is mijn grootste zorg als moeder vooral dat ze niet gepest wordt bijvoorbeeld. 

Plan Ineternational helpt meisjes zonder dat ze onze westerse gewoontes en idealen op leggen, maar juist hun cultuur respecteren en hun de mogelijkheid bieden hun eigen toekomst te kiezen. Een heel fijn doel om een 'stukje' voor te fietsen en zo Plan te helpen hun plan te verwezenlijken. Ik ga dus fietsen tegen kindhuwelijken in Vietnam!!

 

Fast facts: 

  • De reis zelf is van 6 t/m 16 november 2019
  • We fietsen ongeveer 460 kilometer in 7 dagen
  • Op een hybride mountainbike
  • We maken ongeveer 9000 hoogtemeters
  • We starten en eindigen in Hanoi, maar fietsen in het hoge noorden vanaf Ha Giang langs de Chinese grens
  • Iedere deelnemer werft tenminste €4.000,-
  • Onderweg bezoeken we tenminste 2 projecten van Plan

 

Breng deze actie extra onder de aandacht met een gave poster. Je kunt zelf de tekst bepalen en de poster vervolgens printen en overal ophangen. Iedereen kan een poster maken voor deze actie dus ook vrienden, familie, collega’s, de mensen uit je sportteam of klasgenoten. Hang de poster op in de supermarkt, bij winkels achter het raam, bij bedrijven of op school. Als je het vriendelijk vraagt en uitlegt waarvoor het is dan is het ophangen van een poster vaak geen probleem.

Bekijk alle
€ 25 21-11-2019 | 14:38 Succes Saskia
€ 150 05-11-2019 | 21:59
€ 15 04-11-2019 | 14:48 goed doel, mooi initiatief!
€ 15 03-11-2019 | 09:57 Respect voor jouw inzet voor het kind💜🙏🏻💜
€ 50 03-11-2019 | 09:00
Bekijk alle

Onbeschrijfelijk mooie ervaring!

20-12-2019 | 17:56 In één woord? Wauw? Fantastisch? Intens? Heftig? Nee, het is niet in één woord te beschrijven. Ik heb er zelfs moeite mee om het in een blog te beschrijven. Het is alweer ruim een maand geleden dat we het Cycle for Plan avontuur afsloten. Zo lang probeer ik al te bedenken wat ik wil vertellen en hoe ik het wil vertellen. Maar dat ik iets ga vertellen had ik wel al besloten. Want zonder jullie had ik deze ervaring nooit mee gemaakt. Zonder al jullie donaties, klein of groot, had ik nooit het gevoel kunnen bereiken echt iets te hebben bijgedragen aan een beter toekomstperspectief van meisjes in Vietnam. En zonder jullie mooie reacties, steun en support had ik niet zo kunnen groeien als mens als dat ik het afgelopen jaar heb gedaan. ONWIJS BEDANKT LIEVE MENSEN!  Maar nu, hoe was het dan daar in Vietnam? Het was alles! Laat ik bij het begin beginnen. (zal er geen mega verslag van maken hoor 😉) De eerste avond dat we als reisgroep verzamelen stuiterde iedereen van enthousiasme, zin en ook wel wat spanning. Doordat we elkaar al geregeld in Nederland hadden gezien waren we het stadium van de standaard openingsvragen 'wat voor een werk doe je?', 'heb je kinderen?', enz. al gepasseerd. We werden dus al vrij snel vrij hecht. De reisbegeleiders uit Nederland en uit Vietnam werden omarmt door de groep en schoven naadloos in. Er ontstond een fijne sfeer waarin voor alles ruimte was. Wilde je gek doen? Er deed altijd wel iemand mee. Wilde je een goed gesprek? Ook dan vond je wel een gesprekspartner. Maar even alleen zijn? Natuurlijk kon en mocht dat ook! Ongeveer alle emoties zijn er wel gedeeld met elkaar, evenals dat we uiteindelijk van vrijwel iedereen wisten hoe de darmen zich hielden (of niet ...). Ik heb het heel fijn gevonden, soms ook wel heel intens, maar het heeft mij (achteraf) geleerd op een nieuwe manier naar mezelf te kijken. Daar ben ik heel dankbaar voor. Het fietsen, daar kwamen we voor, kende voor iedereen wel z'n uitdaging. Ikzelf had nog nooit zo actief gesport voordat ik me aangemeld had voor CfP. Dus dat ik nu wel moest trainen maakte dat ik het al interessant vond hoe ikzelf en mijn lijf dat zouden oppakken. Naar mate de trainingen intensiever werden werd ik er steeds zekerder van dat het me zou gaan lukken. Maar toen de vertrekdatum steeds dichterbij kwam bekroop me toch weer een vorm van onzekerheid. Dat ik 2 weken voor vertrek verkouden werd hielp daar niet echt bij. Die onzekerheid heeft me helaas op sommige momenten echt goed dwars gezeten. Maar wat heeft mijn lijf me verbaast! Wat ben ik (nu inmiddels kan ik dat echt zijn!) trots op mezelf! Van de, ongeveer, 440 km die we gefietst hebben, heb ik er ongeveer 15/20 km van in de bus gezeten. Op het moment dat het gebeurt baal je als een stekker, je kan het niet over doen, het schema is strak en je kan de groep niet ophouden. Achteraf besef ik me dat het verwaarloosbaar is op de hele tocht en als ik zie wat ik allemaal WEL gefikst heb op die fiets... pffff niet te beschrijven wat het met me doet. Trots is denk ik wat ik voel. En dankzij de groep heb ik dat ook geleerd zo te voelen. De projectbezoeken aan Plan waren heel bijzonder. Allereerst Reach in Hanoi. Een opleidingscentrum waar jongens en meisjes van 18 jaar een beroepsopleiding kunnen volgen van 6 maanden. Alleen tieners die vanwege armoe (of door een fysieke beperking elders uitgesloten worden) worden toegelaten. Het filmpje verteld verder genoeg! Maar het projectbezoek aan een community in Ha Giang heeft toch wel de meeste indruk gemaakt. Daar hebben we in een dag zoveel gezien en gehoord, dat ik niet alles kan beschrijven. Maar 1 ding wil ik wel vertellen. Tijdens een interactieve middag met de meidenclub (waar gelukkig ook jongens bij betrokken worden) kregen we een toneelstukje van een jongen en een meisje te zien. Hiermee brachten ze in beeld wat de gevolgen van een kindhuwelijk allemaal kunnen zijn. Uiteindelijk vroegen ze ons om tips, of we ze iets mee willen geven. We vielen stil. We wisten niet onder woorden te brengen wat we ze eigenlijk zouden willen meegeven. Achteraf denk ik ook dat ik van mening ben dat niet deze kinderen van 11, 12 jaar eigenaar van het probleem zouden moeten zijn. Zij moeten niet verantwoordelijk worden gesteld om deze problemen op te lossen. Dat zouden de ouders, de community, de overheid moeten doen. Zij zouden een huwelijk voor het 18e jaar niet moeten toestaan. Organisaties als Plan, die tijd en geld willen steken in het helpen verbeteren van de onderwijsmogelijkheden moeten omarmen. Hier kan iedereen alleen maar voordeel uit halen lijkt me. Simpel gezegd, ingewikkelde materie, maar ook hiervoor ben ik dankbaar dat ik het heb mogen zien met eigen ogen.  Als laatste wil ik graag afsluiten met nog één heel speciaal bedankje. Die gaat naar mijn man en kinderen. Zonder hun steun had ik dit nooit kunnen doen. Jimmy die er voor zorgde dat het thuis door kon gaan. Isabel die papa heel goed geholpen heeft. En Yoep die me (hoorde ik achteraf gelukkig) toch stiekem best wel gemist heeft. En na de eerste twee dagen even alle gemiste knuffels te hebben ingehaald ging het normale leven daarna gewoon weer door. Ik kan me als moeder geen fijnere steun bedenken dan te zien dat ik voor eventjes gemist kan worden. Zolang ik maar weer thuis kom en dat deed ik maar al te graag😍 Dit was het dan mensen. Mijn laatste blog zit erop. Het avontuur zit erop. We hebben alleen de vriendschappen, herinneringen en foto's nog en daar geniet ik met volle teugen van.  Geniet van al het moois om je heen, wees dankbaar voor wat je wél hebt en geef waar mogelijk, je krijgt er vanzelf een keer iets voor terug! Fijne feestdagen.  (Sommige foto's met dank aan fotograaf Eva Meylink!)
Lees meer